Mañá, luns, 2 de febreiro, celebramos unha das festas máis antigas e fermosas da tradición cristiá: a Presentación do neno Xesús no Templo, corenta días despois do seu nacemento. A Sagrada Familia acode a Xerusalén para cumprir o que prescribía a lei xudía, mais o que acontece alí transcende o rito.

Moitos consideran que os mitos son un feito do pasado da humanidade, que non teñen cabida nestes “tempos”, pero non é así pois os mitos son realidades actuais e non me refiro só a persoeiros de gran transcendencia pública, porque o pensamento mítico é unha forma de coñecemento, de comunicación e de enfrontar esa realidade que chamamos “tempo”.

Cada día, por desgracia, nos encontramos hondamente dolidos y consternados por noticias que nos afectan hasta las entrañas de la razón y de los sentimientos, no solo porque podría tratarse de nuestras propias madres, hermanas o amigas, sino también por lo que supone de inmoralidad, insensibilidad hacia la dignidad del otro y de desprecio, perversión y abuso frente a lo que deberían ser relaciones entre iguales en dignidad en todos los campos de la existencia humana.